En Yakın Kareler: Aileyle Görüntülemek
Ufuklarda Bir Durak’ta bazen en uzak diyarların büyüsünü anlatırken, en değerli karelerin kendi bahçemizin sınırları içinde saklı olduğunu fark ediyorum. Objektifim her zaman bilinmeyen bir ufku aradı; tozlu yolları, egzotik manzaraları veya bir kültürün derinliklerini. Ama biliyor musunuz, bazen en büyük maceranın sınırları, ayaklarımın altındaki bu tanıdık topraklar oluyor.
Fotoğrafçılık dediğin şey, çoğu zaman bir gözlem sanatıdır. Ve gözlemlediğim en karmaşık, en güzel, en kaotik yaşam alanı hep burası oldu: ailem.
Günlük Ritüellerin Estetiği
Bir doğa manzarasını yakalamak için saatlerce bekleyebilirim. Güneşin tam doğuşunu, bulutların o mükemmel geometrisini beklerim. Ancak o mükemmeliyeti beklediğim anlar, çoğu zaman mutfak masasında, ya da akşamüstü birbirine karışmış seslerin olduğu bir odada yaşanıyor. Benim için bu ritüeller, en kıymetli negatiflere dönüşüyor.
Sabahın erken saatlerinde annemin elinden çıkan simitlerin buharıyla karışan o eşsiz koku... Bu, benim için bir manzara fotoğrafıdır. Dedemin eski ahşap sandalyeye oturup, gazeteden okuduğu haberleri yüksek sesle anlatırken çıkan o hafif çatlak sesler, bir kompozisyonun en alt katmanı. Babamın, uzun bir günün ardından defterine karalamaya başladığı o düşünceli ifadesi... Bunlar, en iyi ışığın vurduğu anlardır. Bunlar kareye sığdırılması gereken bütün ayrıntılardır.
Seyahatlerimde gördüğüm o ihtişamlı antik yapıların ihtişamına yetişemiyorum bazen. Çünkü benim en görkemli yapımdaki o küçük, alın teriyle yoğrulmuş kahvaltılık tabağın üzerindeki karmaşa; o da kendi içinde birer dünya.
Mikrokozmoslar ve Büyük Hikayeler
Bazen düşünüyorum da, büyük manzaralara özenen bizler, aslında yaşamın en büyük özetini kendi evimizde görüyoruz. Bir tatil gezisindeki aksilikler, farklı bir kültürle karşılaşmanın gerilimi... Bunların hepsi de değerli. Ama bazen en büyük dram, bir oyunun ortasında düşen oyuncağın ardından gelen o ortak kahkaha oluyor. Ya da sınav stresinden gergin olan bir yüzün, çay eşliğinde birdenbire gevşeyip çalan o samimi gülümseme.
Bunlar, büyük bir volkanik patlamanın görsel gücüne sahip olmayabilirler. Ama onlar, yıllar sonra bile dokunduğunuzda sizi aynı sıcaklıkla saran, sıcak bir toprak kokusu gibi kalıcıdır. Onlar, alın teriyle yoğrulmuş, sabırla beklenen ve en önemlisi, birlikte yaşanmışlıkların somut kanıtlarıdır.
Benim için maceranın rotası değişmiyor; o her zaman keşfetmek. Ve hayatın en büyük keşfi, en çok bildiğini sandığın bu dört duvarın ardında, farklı açılardan yeniden keşfetmektir.